شعر میقات

به هوش ای دل که میقات است اینجا
محل نفی و اثبات است اینجا
از اینجا ساز وحدت می شود ساز
از اینجا می شود پرواز آغاز
از اینجا باید آهنگ سفر کرد
یقین خویشتن را بارور کرد
محل نیت پاک است اینجا
مکان رشد اِدراک است اینجا
اگر داری سرِ پیوند با دوست
بر آر از دل خروشِ دوست یا دوست
در این ره گرچه بی شیب و فراز است
مکن وحشت؛ توکل چاره ساز است
توکل بر خدای خویشتن کن
ز جان، اِثبات حق و نفیِ من کن
برآ از چاهِ شب چون مهرِ خاور
ز مُمکن رو به سوی واجب آور
چو غنچه جامه ی جان را قبا کن
صدف را از گُهَر، دیگر جدا کن
چو عریان از وجود خویش گشتی
تهی از نخوت و تشویش گشتی
به آبِ توبه جان را پاک گَردان
شکوفا غُنچه ی إدارک گردان
صفا دادی چو بیرون و درون را
بخوان "اِنّا الیه راجعون" را
حدیث مرگ قبل از مرگ این است
طریقِ وصلِ حق جویان، چنین است
بگو یا ربّ؛ مرا ثابت قدم دار
به پاکی در دو عالم محترم دار
رهایم کن الهی از دو رویی
بده بر فطرتم آئینه خویی
صفایِ صُبحِ صادق بر دلم ده
به قُربِ خویش در دل، منزلم ده
صفا چون یافتی؛ شُکر خدا کن
نگیرد تا غرورت، دامنِ هوش
به حق رو کن؛ بکن خود را فراموش
بریز از دیده اشک و های و هو کن
درون را چون برونت شستشو کن
قدم در دامن محراب بگذار
به سجده، سر، چنان مهتاب بگذار