شعرمناجات

آن یکی الله میگفتی شبی

تا که شیرین میشد از ذکرش لبی

گفت شیطان آخر ای بسیارگو

این همه الله را لبیک کو

مینیاید یک جواب از پیش تخت

چند الله میزنی با روی سخت

او شکستهدل شد و بنهاد سر

دید در خواب او خضر را در خضر

گفت هین از ذکر چون وا ماندهای

چون پشیمانی از آن کش خواندهای

گفت لبیکم نمیآید جواب

زان همیترسم که باشم رد باب

گفت آن الله تو لبیک ماست

و آن نیاز و درد و سوزت پیک ماست

حیلهها و چارهجوییهای تو

جذب ما بود و گشاد این پای تو

ترس و عشق تو کمند لطف ماست

زیر هر یا رب تو لبیکهاست

جان جاهل زین دعا جز دور نیست

زانک یا رب گفتنش دستور نیست

بر دهان و بر دلش قفلست و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند

...

مولوی، دفتر سوم مثنوی، بخش۷

موضوعات مرتبط: مناجات با خداوند ، ماه مبارک رمضان

مجمع ستايشگران حریم ولايت ...